Ik begrijp het best die verwarring over teennagels, in welke kleur dan ook, verschillende schoentjes en natuurlijk is Ameland meer dan enkel een verschil in kleur.
Maar voor een uitgebreid verslag heb je ook uitgebreid tijd nodig en tijd is nu even iets waar ik niet rijkelijk mee bedeeld ben, gelukkig maar, want...je kunt niet alles hebben, én een nieuw huis én tijd in overvloed. Ik ga voor het huis, ik denk dat velen zich daar in zullen herkennen.
Misschien herinneren jullie je het nog, maar de woensdag voor we op vakantie zouden gaan, mochten we met een groepje een huisje gaan bekijken. Negen belangstellenden waren uitgenodigd, waarvan er maar drie kwamen opdagen en wij stonden op de derde plaats. Dat gaf me al een goed gevoel, want ik kon aan alles merken dat het jonge paartje dat op de tweede plaats stond niet erg veel belangstelling had en de jongeman die nummer 1 stond was wel érg zeker van zijn zaak, als oudere ervaren vrouw, als ik nu eenmaal ben, prik ik daar natuurlijk doorheen.
Mijn man zag het allemaal wat somberder in en meende dat dit buitenkansje aan onze behoeftige neusjes voorbij zou gaan.
Vrijdag 14 augustus vertrokken we vanuit het huis van mijn moeder, omdat dat dichter bij het station is met de bus naar het treinstation. Dat was al meteen een heel gedoe, want de driewielbuggy past niet in de reguliere bussen.
-Nou dan klap je hem toch gewoon dicht, dat moet toch kunnen, nee dat gaat niet, dan krijg ik hem ook niet meer zo eenvoudig open...ja, nou, we moeten toch die bus in, nee, er komen óók wel bussen langs die een brede deuropening hebben, ja, maar stel dat die pas over een uur over drie komen, daar gaan we toch niet op wachten, wat is dat nou.
Mijn man wist te weten dat lijn 62 meestal in de uitvoering van de brede deur rijdt, dus hij wilde dat tijdsrisico wel nemen, wij moesten maar gewoon met deze bus mee en dan bleef hij wel achter met Sas.
Morrend voldeed ik aan zijn verzoek, het zat me niet lekker, zo gescheiden reizen, dat schept alleen een hoop verwarring. Maar goed, het was ook niet zo eenvoudig om Faf in te tomen bij dat saaie bushokje, dus oké wij stapten alvast in en wachtten op het treinstation op de achterblijvers. Ik baalde stevig, want we waren juist extra vroeg van huis vertrokken zodat we ook lekker snel op onze bestemming zouden aankomen.
Maar het viel mee, een uur later verschenen de verloren schaapjes en konden we naar ons spoor. Daar bleken de treinen met een omweg te rijden omdat er gedoe was in de omgeving van Zwolle, dus dan maar via Utrecht, weer extra reistijd.
In de trein konden we ook niet allemaal bij elkaar zitten omdat die onhandige driewieler niet de tweede klas in kan en dus bleef er één iemand bij Sas op het verschrikkelijke benauwde balkonnetje achter. Dat was overigens dolle pret, want daar was namelijk ook het toilet, die opvallend druk bezocht werd door dames. Sas en dames, dat is altijd raak, dus we hebben ontzettend gelachen om de reacties van al die vrouwen die aangenaam verrast waren door de vrolijke praatjes en háááááis die Sas aan hen uitdeelden. Sommigen moesten zich echt van hem losrukken, omdat ze nou eenmaal héél nodig moesten en ik wist dat hun reiservaring een flinke opkikker had gekregen door deze speciale minigoeroe.
Uiteindelijk kwamen we nog redelijk vroeg aan op het eiland, zo rond drie uur stonden we op de camping en hadden nog uitgebreid de tijd om boodschappen te doen en onze spullen uit te pakken, de kinderen konden nog even in de speeltuin. Eigenlijk best relaxt.
Toen we van de veerboot de bus naar onze camping namen zagen we al vanuit de verte dat er van alles aan de hand was, een enorme gele tent stond tegenover camping Roosdunen en ja hoor, dichter bij gekomen zag ik dat Circus berlin Renz hier was neergestreken met hun hele gevolg.
En ook het oude vliegveldje stond nog op zijn plekje en we werden al meteen verwelkomd met overscherende gele en rode zweefvliegtuigjes. Gna gna dat wordt dolle pret dacht ik stiekem, faf lekker naar circus Renz, mam in een flitsend rood zweefvliegtuigje, dit wordt de vakantie van ons leven!
Camping Roosdunen ligt in het dorpje Ballum en was mijn keus. Want je loopt zo van uit je caravan praktisch de duinen in en vervolgens het strand op.
je hebt dat sensationele kleine vliegveldje waar de hele dag gevaarlijke vluchten worden gemaakt over de daken van de kwetsbare caravans heen, parachutes die van uit de motorvliegtuigjes worden gelanceerd en boven je hoofd zwieberen en proberen de juiste koers te bepalen, zodat ze veilig kunnen landen...kortom er is van alles te doen.
Ook over de caravan zelf mag je niet klagen, want gloednieuw en ruim van opzet met een fijne douche en aparte wastafel gedeelte, twee slaapkamers en zelfs een senseo. En als ik Senseo zeg, dan begrijp je dat al het overige keukengerei er ook in ruime mate aanwezig was en het zag er allemaal schoon en goed verzorgd uit.
Ooit heb ik gebivakkeerd in een oude caravan tegen een vriendelijk prijsje (want via via) en ik moet zeggen, die caravan had zeker meer sfeer, maar was ook giga stoffig en slecht onderhouden en ik heb de hele twee weken geniest en gekucht van het vreselijke beddengoed.
Nu met kinderen vind ik het wel fijn dat ik me daar dan geen zorgen over hoef te maken en dat alles gewoon in orde is. Ach wat worden we toch oud.
Laatste reacties